۱۳۸۹/۴/۱۹

یک - زنان و بلوز






http://media.twango.com/m1/large/0147/3dfda5c9c7f741b988b422d8e94ce314.jpg


میخواهم بگویم به شما که در موسیقی بلوز و جَز بلوز جادویی نهفته شده است. از آن نوع جادو هایی که حتی در کارتون ها و فیلمهای تیم برتونی هم ندیده اید.
اینرا با هم تصور کنیم که در یک شب ملو، در حالیکه سرت سبک است و بوی می و نزدیک به دیار یاری، یک زن با صدایی خش دار و خیلی خسته و با قدرتی که زنانگی ازش می تراوشد، در حالیکه سولو های گیتار بلوز و ساکسیفون در زمینه به گوش میرسد، برای شما بخواند. میخواهم به زیبایی تئاتر وار آن شب فکر کنید.
وقتی اسکارلت یوهانسون با آن چهره ی بی تفاوت و بی روح پا به عرصه ی موسیقی میگذارد و میخواند و این سبک را انتخاب میکند باید بی شک مداقه کرد. آدمی که به راحتی میتواند مردان را کنار بزند، بلوز را انتخاب میکند و آهنگهایی انتخاب میکند که همگی آنها را مردانی خوانده اند که شهره ی مردانگیشان هوش از سرها برده است.
میخواهم بگویم در این سبک از موسیقی میتوانید قدرتی که در صدای زنان است را بفهمید. آنقدر این سبک افشا کننده ی این قدرت است که زنی می آید و ترانه ای که قبلا تام ویتس خوانده است را با فخر میخواند و آخرش هم میگوید هانی، آی ویل بی گود تو یو.



I'm the ice cream man
I'm the one man band
I'm the ice cream man
Honey, I will be good to you

http://jazzbluesclub.com/uploads/posts/thumbs/1196626093_blues_women_anthology_3_front_small.jpg


اینها هم در یابید در حالیکه می را یافته اید.



http://getalbums.ru/uploads/posts/2008-05/1211733714_323354_400x400.jpg