در ستایش بوز و سینما 4

Üç maymun

پ.ن.1. این پست منحصرا در ستایش سینماست. خیلی ها سینما را با ادبیات مقایسه میکنن و از بعضی جهات حرفهایی میزنن که درسته. ولی با دیدن این فیلم به قدرت پرداخت صحنه و سینما میشود پی برد. کارگردان این فیلم در درجه ی اول یک عکاس است. و دیگر فکرش را بکنید که چه تصاویر نابی خلق شده است. این فیلم احترام برانگیز است.
پ.ن.2. جان منی، سیلان.

7:40

همیشه 7:40 دقیقه از کنار خانه اش رد میشد. او از پنج دقیقه ی قبلش آماده بود. کنار پنجره می نشست که آمادنش را ببیند. میدانست وقتی پنج بلوک آنورتر است باید حرکت کند. با متانت به سمت در میرفت. شال و پالتو اش را میپوشید و کفشش نیز. کیفش را بر میداشت. آرام از پله ها پایین می آمد. از خانه خارج میشد. کوچه ی باریک را تا خیابان، کمی با شتاب تر طی میکرد. وقتی به خیابان میرسید او از کنارش رد میشد. عطر تنش او را دیوانه میکرد. گاهی اوقات با عرق آمـیزش دیشبش که آنقدر باید آتشین باشد که وقت حمام کردن نداشته ترکیب میشد و گاهی با سبکی و تازگی بدنش. زن راه مستقیم اش را پیش میگرفت و مرد راهی متفاوت با زن را.

در ستایش بوز و سینما 3

The Wrestler

Randy 'The Ram' Robinson: Goddamn they don't make em' like they used to.
Cassidy: Fcukin' 80's man, best sht ever !
Randy 'The Ram' Robinson: Bet'chr aass man, Guns N' Roses! Rules.
Cassidy: Crue!
Randy 'The Ram' Robinson: Yeah!
Cassidy: Def Lep!
Randy 'The Ram' Robinson: Then that Cobain puussy had to come around & ruin it all.
Cassidy: Like theres something wrong with just wanting to have a good time?
Randy 'The Ram' Robinson: I'll tell you somethin', I hate the fcukin' 90's.
Cassidy: Fcukin' 90's scuked.
Randy 'The Ram' Robinson: Fcukin' 90's scuked

پ.ن. فک کنم در ستایش بوز و سینما انتخابم رو برای صحنه های ناب بیشتر میکنه. به خاطر همین اسمش رو عوض کردم
پ.ن.2. شاید بگید این چه ربطی داره به بوز و سینما. اصولا همچین دایالوگ های نابی که تازت میکنن رخ نمی ده مگر اینکه در محیطی اینچنینی باشی.

پیانیست

او پیانو را، با ضرباتی سنگین و پراکنده و در اوج بی تفاوتی، مورد حمله قرار میداد. او پیانیستی بود که هر شب در رستورانی مجلل مینواخت. میدانست اگر بدترین اجرای خودش را داشته باشد نیز، در آخر برای او دست خواهند زد. او تنها بود ولی بدتر از آن این بود که درک نمی شد.

کمی چپ، کمی راست

یک چشمش را می بست و سرش را به این سو و آن سو میبرد. کمی چپ، کمی راست، تا اینکه دو حفاظ مجاور به هم درست با دو آنتن، در پشت بام خانه ی روبه رویی تطبیق یابند. همیشه از نسبت صحیح فاصله ی دو حفاظ به هم با فاصله ی دو آنتن به هم حیرت میکرد. و همیشه یادش می آمد که از دفعه ی قبل با خودش پیمان بسته که دیگر متعجب نشود. سپس لبخندی بر لبانش نقش می بست.