چیزای عادی 2

گلدان را برداشت. زیرش را تمیز کرد. سر جایش برگرداند، ولی مقداری آنور تر از جای قبلش. کمی خاک که در زیر گلدان بود، باز روی میز نشست.

چیزای عادی

او یک ماه به ماموریت رفت. قوطی خمیر دندان فقط تا نیمه خالی شد.

لذت 10

ظرفی عمیق و پهن را انتخاب کرد. مقداری گوجه، خیار، کاهو، فلفل، نخود، قارچ، هویچ و چاقوی همیشگی را آورد. گوجه ها را روی تخته گذاشت و با ضرباتی سخت آنها را تکه تکه میکرد. سپس نوبت به بقیه رسید. صدای برخورد چاقو با آنها در فضا پیچید. بعد از خرد کردن، با متانت همگی را در ظرف ریخت. سسی را که از قبل درست کرده بود، آورد. روی مخلفات ریخت. دستکش را از دستش در آورد. میخواست تمام جزئیات، تمام تماس ها را حس کند. دو دستش را در ظرف کرد، نفسی عمیق کشید و مالش داد. با صبر، آرام و با لطافت.

در جمعه

در جمعه کاری نمیشود کرد. منظورم از کار، اممم، منظورم از کار، نمیدانم چیست ولی مسلما کاری نمیشود کرد. هرکس به طریقی آشنا، تکراری، کهنه، ساعت ها را میگذراند. حتی عشق نیز در این روز ملال آور است. جمعه خوب نیست. جمعه خوب نبود. در جمعه ای که امروز باشد عینکم از دستم افتاد. آرام دو غلت در هوا زد و با فرش که زمین را پوشانده بود برخورد کرد و آرام گرفت. نگاهش کردم. نشکست. درونم، چیزی، می خواست بشکند ولی نشکست.
نظاره گر بودی. یقیین دارم این فاصله ی دستانم تا زمین، عینک را با چشمان باریکت تعقیب میکردی. آن نگاه کنجکاوی که به هر چیز، هر کس، هر پدیده، ساده جلب نمیشود. در دستانم دیگر چیزی نبود. تا چند ثانیه ی قبل عینکی بود. تا چند دقیقه ی قبل عینک و قابش بود و تا چند ساعت پیش تو. باز به کتاب خواندنت ادامه دادی. گویی این افتان، هرگز یک حادثه نیست. فقط میتواند لحظه ای تو را یاد جاذبه ی نیوتون بندازد.
خم شدم، روی زانوها. با افسوس لبه ی عینک را دستم گرفتم. آویزان آن را به سمت میز بردم. روی آن انداختم. هوا سنگین بود. به بیرون پناه بردم.

در اتاقی برهنه

صدای سیلی ای که پدر به پسر زد در آن اتاق برهنه پیچید. لحظه ای هم را نگاه کردند. پدر خنده ای کرد و پسر لبخندی عصبی. پدر به آشپزخانه رفت و پسر به اتاق. بعد از مدتی صدای فریادی از اتاق شنیده شد. پدر سیگار میکشید.